zondag 22 maart 2026

Mo(o)kerslag voor SMB 2 in SOSC

Afgelopen dinsdag stond de langverwachte kraker tegen Mook op het programma. Met een vergelijkbare gemiddelde teamrating en een evenwichtige opstelling (iedere club had op 3 borden de sterkere speler zitten) leek een remise de logische uitkomst. Het liep helaas anders. Vooraf was ons strijdplan kraakhelder: een remise zou genoeg zijn om Mook achter ons te houden en een reuzenstap richting handhaving te zetten, een verlies daarentegen zou weleens heel duur zijn. Nadat de andere wedstrijden in onze klasse beslist waren (gespeeld op donderdag en vrijdag) zou pas blijken hoe ongelooflijk duur en zuur.

En de avond begon nog zo goed. Jelle haalde aan bord 2 een kostbaar eerste bordpunt binnen. Dit heeft hij er zelf over te vertellen. "Deze keer mocht ik met de witte stukken spelen tegen Huub Blom. Huub speelde een verrassende opening, maar kwam toch in een lastige passieve stelling terecht. Zie diagram. Hier heb ik net 15.Pb5 gespeeld, waarna de pion op d6 verloren gaat, met groot voordeel voor Wit. Er volgde 15...Te8 16.Pxd6 waarna Huub opgaf vanwege stikmat op f7 en materiaalverlies."

Frans was volgens mij als tweede klaar. Dit wil hij erover kwijt: "Ik speelde met zwart tegen Byron Eekhout. Kan er eigenlijk niet zoveel over uit, want in feite gebeurde er wat ook in mijn vorige externe partij tegen Tornado plaatsvond. Ik kom redelijk uit de opening, de stukken zijn in grote lijnen ontwikkeld en dan maak ik plots rond de 15e zet (begin vroege middenspel) een domme fout, overzie een dubbele aanval die me een stuk kost. Toen was de partij eigenlijk gespeeld, ik spartelde wat tegen en probeerde te forceren, wat me alleen nog maar een belangrijke centrumpion kostte. Ik haalde de 40e zet en toen was het uit. Teleurgesteld over mijn spel en jammer dat ik geen bijdrage kon leveren aan teampunten. Het was leuk om de spannende partijen van Wilbert en Jeroen daarna te volgen. Dat en de ambiance in de volle speelzaal (SMB 1 speelde ook, en goed) gaf me uiteindelijk toch nog wat positief gevoel." Zo was de stand weer gelijk, al volgde niet heel veel later een dreun toen ook Paul (of was Rolf net iets eerder klaar?) moest opgeven. Enfin, we laten Paul aan het woord: "De hele partij kwam ik er eigenlijk niet aan te pas. De tegenpartij (Michel Schobben) kwam goed uit zijn opening en ik werd meteen onder druk gezet. Mijn eigen spel kwam niet tot ontwikkeling terwijl de tegenpartij wel zijn eigen spel kon spelen. Al gauw kwam ik een stuk achter waardoor het eigenlijk al verloren was. Tegen beter weten in speelde ik nog door, maar na verlies van nóg een stuk moest ik toch capituleren. Deze tegenstander was een maatje te groot voor mij." Dat was overigens enigszins deels mijn schuld, want net als in de vorige ronde tegen Tornado waren de teamcaptain en ik van bord gewisseld (bord 4 en 6). Dat pakte toen goed uit, dit keer wat minder. Al geloof ik niet dat ik wél van de sterk spelende Michel had gewonnen, gezien de weinige klassieke partijen die ik de afgelopen tijd gespeeld heb. Dan toch door naar Rolf en zijn partij aan bord 1. Rolf had vrijwillig aangeboden te verhuizen van zijn vaste bord 2 naar 1 of 3 om met de zwarte stukken te kunnen spelen. Dit bracht hem naar bord 1, waar hij Wim Gielen trof. Het werd een zeer boeiende partij die maar liefst zes diagrammen verdient. Komen ze!

"Ik speelde met zwart tegen Wim Gielen wat resulteerde in een spannende partij, waarbij ik u zes diagrammen wil voorschotelen. Vanuit het From's gambiet ontstond na de 12e zet van Zwart (Th8-h5) de volgende stelling. Zwart heeft een pion geofferd voor stukkenactiviteit (het idee van deze opening) en de h-pion naar voren geschoven, anders kom je niet bij de witte koning. Na een ruil op f6 en een torenoffer op h4 (ik kon me niet bedwingen) ontstond een prachtige aanvalsstelling voor Zwart.

Wim speelde hier na lang nadenken (helaas) de enige reddende zet door met zijn koning naar h1 te gaan. Volgens Lichess is het zelfs bijna +2, maar ik wist dat gelukkig niet en speelde heerlijk op de aanval en dacht zelfs tijd te hebben voor de zet Lc5 om zo het veld g1 te ontnemen (+3.5 inmiddels).

Maar door daarna het paard naar d5 te spelen liet Wim mij met een toren binnendringen wat natuurlijk heel wat psychologische druk oplevert ... en een mindere zet van wit De2-f3.

Wat te doen? Ik zat alleen maar te kijken naar de witte dame die via f5 dameruil kon afdwingen (waarna toch gewoon een winststelling overblijft?). Ik raakte dus behoorlijk de kluts kwijt en door alleen hierop te focussen en niet de werkelijke mogelijkheden van de stelling te doorgronden. Ziet u het? Na Pe5! is Df5?? een blunder: na slaan op f5 door Zwart en terugslaan met de toren dreigt na Pg4!! ondekbaar mat. Mooie wendingen nietwaar; hier schaken we voor om dit soort stellingen te mogen aanschouwen. Wit kan ook iets anders spelen, maar dat verliest een stuk. Overigens hoeft Wit de dame niet naar f5 te spelen, maar de stelling blijft kritiek. Ik raakte zo in de war dat ik in plaats van Pe5! (waar ik wel naar gekeken heb, zonder dus de mogelijkheden te zien) de zet Ld6? speelde (dreigt na Df5 eeuwig schaak met Th2 etc. - was de gedachte). Het voorkomt inderdaad Df5, maar het voorkomt niet Tf2! De partij was echter nog niet afgelopen, want Wit speelde in plaats van deze winnende zet het paard naar f4 (interferentie), waarna het weer bijna gelijk staat.

Ik speelde nu wel Pe5? wat na ruil op h3 tot een totaal verloren stelling leidde. De veel betere paardzet is nu Pd4! (valt ook de dame aan en kan eventueel naar e2), omdat na dameruil op het veld h3 zowaar mat volgt. Een schaakje op h2 (de loper staat goed) en het paard geeft mat met Pe2++.

Ik heb dit allemaal niet gezien tijdens de partij en ik vermoed dat Wim ook niet zo scherp heeft gerekend. Het was wel een avontuurlijke partij waar u waarschijnlijk met iets meer plezier naar kunt kijken dan ik. Hierbij wil ik Wim bedanken voor deze spannende partij, hier doen we het voor."

Zo stond er een 1-3 achterstand op het bord, die alleen met winst voor Wilbert en ondergetekende nog tot een matchpunt voor SMB zou kunnen leiden. Helaas hadden we sterke tegenstanders die allebei kansen zagen op een geforceerde remise. Dit keer was Wilbert niet de laatste strijder, want zijn partij tegen Piet de Leeuw eindigde als vijfde.

Wilbert: "Ik besloot in mijn partij met zwart vol in de aanval te gaan op zoek naar een winst. Toen mijn tegenstander opende met 1.b4 kon ik met 1... e5 2.Lb2 e4 duidelijk maken wat mijn intentie was. Dat lukte vervolgens heel aardig waardoor ik na zet 16 van Wit op een stelling uitkwam die weliswaar materieel gelijk is, maar waar mijn koning een schoolvoorbeeld is van hoe je veilig kunt staan en waar ik ook nog wat aanvallende mogelijkheden heb. Helaas zag ik niet hoe goed 16... Pg4 was, maar een paar zetten later stond ik toch een pion voor.

Dat ging zo richting het eindspel, toen ik na zet 28 van Wit het logische 28... Pc4 miste, vreesde ik dat ik na 29.La7 Te8 30.Txb7 mijn voorsprong kwijt zou zijn, maar miste het feit dat ik na 29.La7 Pd2 zijn koning met twee torens en een paard zou kunnen opjagen tot de mat erop volgt. Even later moest ik accepteren dat mijn tegenstander een herhaling van zetten af kon dwingen, waarmee de laatste kans op een matchpoint verloren was."

Met een tussenstand van 1,5-3,5 was er dus niks meer te redden voor ons. Als laatste mocht ik proberen om in ieder geval nog een extra bordpunt te scoren, want om het zo gehoopte matchpunt ging mijn wedstrijd tegen Hans van den Ende natuurlijk niet meer. Dat was een oude bekende, want twee jaar terug kruisten we ook al eens de degens in de SOSC-competitie. In die partij kon ik met wat bluf (en geluk) de winst naar me toe trekken, al staat me het meest bij dat Hans een ongelukkige stukaanraking deed in het eindspel en toen voor het slechtst denkbare veld koos. Dat zag ik sportief door de vingers, waarna een zet later alsnog een blunder volgde die me de winst opleverde. Ik geloof altijd in het motto "wie goed doet, goed ontmoet" en daar was dinsdag sprake van toen ik in een verloren stelling (2 pionnen achter in eindspel, door de computer met -3,8 beoordeeld) een remise-aanbod van Hans kreeg. De winst voor Mook was al binnen, dus eigenlijk had hij prima kunnen doorspelen, maar hij besloot tot dit aanbod om de partij vredevol te beëindigen. Een sympathiek gebaar na een leuke, evenwichtige partij aardig symmetrisch begon (1.Pf3 e6 2. d4 3.e3 c5 4.c4 Pf6) en waarin ik helaas nooit voor de winst kon spelen. Net als Wilbert krijg ik een min of meer gedwongen remise voor mijn kiezen. Om dat tóch te voorkomen (Wilbert was toen nog bezig), speel ik enkele gewaagde zetten, maar dat leidde dus tot de -3,8 die ik al noemde. Nogmaals bedankt voor de partij Hans en natuurlijk voor je voorstel tot remise. Tijdens het schrijven van dit verslag verschenen op de SOSC-site ook de uitslagen van de twee wedstrijden die donderdag plaatsvonden. Helaas voor ons bleek Veenendaal gewonnen te hebben van Tornado, waardoor we als één-na-laatste de laatste ronde ingaan. Winst in de slotronde lijkt noodzakelijk om ons te handhaven, na wat een moeilijk seizoen is gebleken. Daar gaan we natuurlijk vol voor, maar Koningswaal staat niet voor niets tweede en heeft een dijk van een team. Medio april weten we of ons avontuur in de tweede klasse maar één seizoen heeft mogen duren of dat we met een Houdini-act handhaving kunnen realiseren. Degradatie zou zuur (en naar mijn mening onnodig) zijn, maar een nieuw seizoen met een hoop potentiële winstpartijen in de derde klasse, klinkt ook niet verkeerd. Enfin, wordt vervolgd. Jeroen