donderdag 23 april 2026

UPDATE: Knap gelijkspel voorkomt degradatie SMB 2 (SOSC) nét niet

Afgelopen vrijdag moest het gebeuren: een Houdini-act in de slotronde om handhaving in de tweede klasse veilig te stellen. Wilbert had voor vertrek de scenario's nog even op de mail gezet: - Als wij met 3.5-2.5 winnen, zijn we zeker van handhaving; - Bij gelijkspel zijn we afhankelijk van Mook-Veenendaal; - Bij verlies zijn we gedegradeerd. Met deze info vertrokken we naar Veenendaal, de organiserende club van de slotronde. In een fijne zaal, gevuld met meer spelers dan er velden op een schaakbord zijn, namen we plaats in de wetenschap dat onze opponent Koningswaal slechts vijf spelers had. Het eerste puntje namen we graag in ontvangst en Frans beleefde de avond van de zijkant. Dat deed hij op de volgende manier: "Op de speellocatie aangekomen hoorden we dat Koningswaal een speler zou missen (3e bord). Gelijk een punt voor ons. Ik werd gekoppeld/ingeschreven aan het derde bord en had verder een 'vrije avond'. Ik heb me, ondanks geen partij, geen moment verveeld. Lekker al onze partijen goed kunnen volgen en meegeleefd met de spannende momenten op de borden. En dat zonder eigen stress en vrees voor verlies. Die 'kijk- en meeleefrol' ligt me wel. Ben daar goed in. Ik werd me ook weer eens sterk bewust dat een partij door 1 zet volledig kan kantelen (partij van Eric en Charles). Dreigend verlies werd winst. Ook heel mooi om te zien dat Jeroen op het eerste bord heel, heel lang standhield tegen een 2300 speler (Jermo Kooijmans). Een 3-3 eindstand, vooraf hadden we daar zeker voor getekend, maar door andere teamuitslagen net niet genoeg voor handhaving. Het zij zo." Bij afwezigheid van de familie van Deemen hadden we (zoals Frans al liet doorschemeren) Eric en Charles bereid gevonden om in te vallen. Zelf werd ik gebombardeerd tot waarnemend teamleider. Die handschoen pakte ik op met direct een tactische opstelling. Daarmee dacht ik ons team meer kans te geven in de allesbeslissende zevende ronde. Dat betekende mezelf aan bord 1 en Wilbert aan bord 2. Bord 3 bleef leeg en dan konden onze drie spelers met de hoogste rating spelen aan de laagste borden. Te weten: Rolf op 4, Charles op 5 en Eric op 6.

Ik had het niet getroffen met mijn ijzersterke tegenstander Jermo Kooijmans. Waar ik verwacht had als eerst klaar te zijn, was dat (helaas) niet het geval. Wilbert naast mij moest namelijk al best vroeg de hand schudden van zijn tegenstander Henk van Kortenhof. Deze oude rot speelde een puike pot en leek Wilbert op momenten echt te overklassen. Jammer, maar helaas. Het winstpunt van Frans was dus al tenietgedaan. Wilbert was achteraf kort, maar krachtig: "Mijn tegenstander verraste me met een agressieve opening. In plaats van dat passend te beantwoorden, dacht ik dat afwachten de weg naar een remise was. Helemaal fout natuurlijk. Binnen twintig zetten kon hij met een torenoffer mijn stelling verpulveren. Een kansloze partij." Daarna verloor Rolf en keken we tegen een achterstand aan. Ik begreep van hem dat hij ergens blunderde en dat het daarna lastig was. Al kwam hij op enig moment nog wel een beetje terug in de partij. Rolf zelf aan het woord: "Ik speelde met zwart een Aljechin en kwam na wat onzorgvuldigheden niettemin redelijk te staan. Toen ik eenmaal een combinatie zag waarmee ik een stuk kon winnen (e4 met aanval op de loper op f3 en dan Lg7xb2 met aanval op de toren op c1 en een paard op a3) was ik niet meer te houden. Wit had een loper op g5 en een dame op d2 die veld b2 dekte, dus is h6 een manier om de dame weg te lokken. Ik vergat dat na ... h6, en Lxh6, Dxh6 de dame inderdaad het veld d2 niet meer dekt, maar was vergeten dat de loper ook eraf was (dit soort blunders hebben een mooie naam: een restbeeld). Nadat ik h6 had gespeeld, zag ik natuurlijk meteen dat het over was. Wit kon even later met een combinatie de partij snel beslissen, maar speelde een veel mindere zet. Na nog meer foutjes van Wit kwam zowaar een gelijke stand op het bord, maar het resterende toreneindspel was veel te moeilijk voor mij. Ik speelde op mat met mijn koning op de 3e rij geflankeerd door een pion en dacht met een toren mat te kunnen geven nadat Wit een dame had gehaald. Wit sloeg echter eerst de pion met een toren (waarna het mat eruit was) en haalde rustig dame: 1-0. Een terechte nederlaag met veel fouten over en weer." Gelukkig trok Eric de stand weer gelijk. Zijn partij verliep moeizaam, maar hij kreeg een kans, greep die, en liet zien waarom hij zo taai is om te verslaan.

Eric: "Ik speelde met zwart tegen Nick Kooijmans, het werd de ruilvariant van de Caro-Kann. Ik kwam niet lekker uit de opening, maar het bleek minder erg dan ik dacht. In de diagramstelling heeft Wit zojuist zijn pionnen op de koningsvleugel opgespeeld, terwijl zijn stukken op de damevleugel staan. Volgens de computer is de stelling volkomen gelijk (0.00) na een koningszet van Zwart (34... Kh7, 34... Kg7 of 34... Kh8). Ik zag echter kansen op de open h-lijn en speelde daarom 34... Dh8. Wit had nu moeten voorkomen dat de zwarte dame binnenkomt door bijvoorbeeld 35.Dh2 te spelen. Echter speelde hij 35.g5?? en na 35... Dh3! is het uit. Er volgde nog 36.Pd7 Kg7 37.Pf6 Th8 38.Dg2 De3 en mat is niet meer te voorkomen. Nick gaf daarom maar op."

Ik was op dat moment nog bezig tegen Jermo en ging een eindspel in met allebei twee torens en zeven pionnen. Omdat ik niet helemaal ideaal stond (een moeilijk te verdedigen dubbelpion), was Jermo er als de kippen bij om dat uit te spelen. Een koud kunstje voor hem, al miste ik een zet om de stelling toch nog van -2,2 naar -0,2 te toveren (mits ik de juiste zetten bleef spelen). In het diagram is zojuist 20...g5 gespeeld. Hier overwoog ik even om f4 te spelen, maar ik zag niet in hoe ik na slaan en Tg4 de pion snel kon terugwinnen (als dit überhaupt al de juiste voorzetting was). Blijkbaar vindt de computer f4 de enige juiste zet, maar zonder concreet plan had ik die min of meer gelijke stelling nooit kunnen houden. Uiteindelijk koos ik voor 21.d4 om na hopelijk een ruil (die niet kwam) de toren wat actiever te krijgen. Zwart komt binnen met 21...Te2 (enigszins verrassend, ik had Tf6 verwacht) en nadat de koning actiever komt te staan en een pionnetje pakt, geef ik op. Toch, kijk met best wat tevredenheid terug op de partij. Ik kon lang mee en ben niet helemaal overklast voor mijn gevoel. Daar koop je weinig voor, maar goed. Mijn eerste winst tegen een 2300-speler zal dus nog even op zich moeten laten wachten. Grappig detail: het bord was verkeerd opgezet (mijn linkertoren stond op h8 ipv a1). Ik had dit in eerste instantie helemaal niet door, maar iedereen die onze partij kwam gadeslaan, leek dit wel direct op te vallen. Die zullen wel gedacht hebben ...

Goed, met 3-2 achter was alleen Charles nog bezig. Hij gaf een kwaliteit weg in een mooie aanval die uiteindelijk leidde tot torenwinst. Dat kon op de goedkeuring van de vele geïnteresseerden rondom het bord rekenen. Met weinig tijd op de klok bleef onze jeugdheld ijzig kalm en schaakte hij het goed uit. Charles vertelt er dit over: "Ik speelde met wit tegen Marcel Lever. Ik kwam wel goed uit de opening in een soort London met een extra tempo, maar na een tijdje had ik toch het gevoel dat ik minder stond. Dit bleef zo en uiteindelijk stond de stelling helemaal vast en dreigde ik een pion te verliezen. Op dit moment stonden we al 3-2 achter en moest ik dus winnen, daarom besloot ik maar een kwaliteit te offeren. Dit leek mij niet zo'n goede zet, maar het zorgde wel voor wat druk. Volgens mij was mijn tegenstander wel geïntimideerd door mijn offer, want hij probeerde een paar zetten later de kwaliteit terug te geven. Hiermee blunderde hij echter een toren, waardoor ik compleet gewonnen stond en even later gaf hij op." Zo sloten we de avond af met één matchpunt en drie bordpunten. Wellicht meer dan vooraf gedacht. Eerlijk gezegd zelfs een resultaat waar we vooraf voor hadden getekend. Maar, zoals al gemeld aan het begin van dit verslag, waren we afhankelijk van een andere wedstrijd: Mook tegen Veenendaal. Ik ben even vergeten of die match nog bezig was toen Charles klaar was, maar er gebeurde wel iets frappants. Ik kreeg mee dat aan bord 3 de Mook-speler een remise aanbood (of aannam, dat weet ik niet meer) in een betere of gewonnen stelling, Dat vonden verschillende omstanders vreemd, maar het argument dat de Mook-speler dit in teambelang had gedaan, valt te begrijpen. Het gaat te ver om dit een salonremise te noemen, zo goed heb ik alle borden (en de volgorde van resultaten) niet kunnen volgen. Maar, met een matchpunt voor zowel Mook als Veenendaal, waren beide teams wel veilig en wij het kind van de rekening. Ik wil daarmee zeker geen schuld in iemands schoenen schuiven, we moeten gewoon naar onszelf kijken. Wilbert had alleen wel gelijk, bij een gelijkspel tussen Koningswaal en wij, waren we afhankelijk van andere clubs. En dat is een nooit een situatie waar je in wil zitten. Slechts één overwinning, drie gelijke spelen en drie nederlagen. Dat zijn de harde cijfers na zeven rondes in de tweede klasse. Een kort avontuur dat helaas geen vervolg krijgt. Jeroen